سبب غیبت امام عصر(عج) خودمان هستیم

گفتارهای کوتاهی از آیت الله العظمی بهجت )ره)

لازم نیست که انسان در پی این باشد که به خدمت حضرت ولی عصر (عج) تشرّف حاصل کند؛ بلکه شاید خواندن دو رکعت نماز، سپس توسّل به ائمه (علیهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.

***************************************************************
ما در دریای زندگی در معرض غرق شدن هستیم؛ دستگیری ولیّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسیم. باید به ولیّ عصر (عج) استغاثه کنیم که مسیر را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.

***************************************************************
دعای تعجیل فَرج، دوای دردهای ما است.

***************************************************************
در زمان غیبت هم عنایات و الطاف امام زمان (عج) نسبت به محبّان و شیعیانش زیاد دیده شده؛ باب لقا و حضور بالکلیّه مسدود نیست؛ بلکه اصل رؤیت جسمانی را هم نمی شود انکار کرد!

***************************************************************
با وجود اعتقاد داشتن به رئیسی که عینُ الله الناظره است، آیا می توانیم از نظر الهی فرار کنیم و یا خود را پنهان کنیم؛ و هر کاری را که خواستیم، انجام دهیم؟! چه پاسخی خواهیم داد؟!

***************************************************************

هر چند حضرت حجت (عج) از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم؛ ولی اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را می‌دانیم؛ و این که آیا آن بزرگوار با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامی - هر چند ضعیف - خدمتش می‌فرستیم؛ و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضی و ناراحت می کنیم!

***************************************************************
علایمی حتمیّه و غیر حتمیّه برای ظهور آن حضرت ذکر کرده اند. ولی اگر خبر دهند فردا ظهور می کند، هیچ استبعاد ندارد! لازمۀ این مطلب آن است که در بعضی علایم، بَداء صورت می گیرد و بعضی دیگر از علایم حتمی هم، مقارن با ظهور آن حضرت اتفاق می افتد.

***************************************************************
انتظار ظهور و فرج امام زمان (عج)، با اذیّت دوستان آن حضرت، سازگار نیست!

***************************************************************
چه قدر حضرت [امام زمان (علیه السلام)] مهربان است به کسانی که اسمش را می برند و صدایش می زنند و از او استغاثه می کنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!

***************************************************************
خداوند کام همۀ شیعیان را با فَرج حضرت غائب (عج) شیرین کند! شیرینیها، تفکّهاتِ زائد بر ضرورت است؛ ولی شیرینی ظهور آن حضرت، از اَشدّ ضرورات است.

***************************************************************
مهمتر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی (عج)، دعا برای بقای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار حضرت تا ظهور او می باشد.

***************************************************************
افسوس که همه برای برآورده شدن حاجت شخصی خود به مسجد جمکران می روند، و نمی دانند که خود آن حضرت چه التماس دعایی از آنها دارد که برای تعجیل فَرَج او دعا کنند!

***************************************************************

امام (عج) در هر کجا باشد، آن جا خضراء است. قلب مؤن جزیرۀ خضراء است؛ هر جا باشد، حضرت در آن جا پا می گذارد.

***************************************************************
قلبها از ایمان و نور معرفت خشکیده است. قلب آباد به ایمان و یاد خدا پیدا کنید، تا برای شما امضا کنیم که امام زمان (عج) آن جا هست!

***************************************************************
اشخاصی را می خواهند که تنها برای آن حضرت باشند. کسانی منتظر فرج هستند که برای خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه برای برآوردن حاجات شخصی خود!

***************************************************************
به طور یقین دعا در امر تعجیل فرج آن حضرت، مؤثّر است، اما نه لقلقه.

***************************************************************
آری، تشنگان را جرعۀ وصال و شیفتگان جمال را آب حیات و معرفت می دهند. آیا ما تشنۀ معرفت و طالب دیدار هستیم و آن حضرت آب حیات نمی دهد، با آن که کارش دادرسی به همه است و به مضطرّین عالم رسیدگی می کند؟!

***************************************************************
ائمه (علیهم السلام) فرموده اند: شما خود را اصلاح کنید، ما خودمان به سراغ شما می آییم و لازم نیست شما به دنبال ما باشید!

***************************************************************
تا رابطۀ ما با ولیّ امر: امام زمان (عج) قوی نشود، کار ما درست نخواهد شد. و قوّت رابطۀ ما با ولیّ امر (عج) هم در اصلاح نفس است.

***************************************************************
چه قدر بگوییم که حضرت صاحب (عج) در دل هر شیعه ای یک مسجد دارد!

**************************************************************
هر کس که برای حاجتی به مکان مقدّسی مانند مسجد جمکران می رود، باید که اعظم حاجت نزد آن واسطۀ فیض، یعنی فرجِ خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

**************************************************************
خدا می داند در دفتر امام زمان (عج) جزو چه کسانی هستیم! کسی که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه می شود. همین قدر می دانیم که آن طوری که باید باشیم، نیستیم!

**************************************************************
آیا می شود رئیس و مولای ما حضرت ولیّ عصر (عج) محزون باشد، و ما خوشحال باشیم؟! او در اثر ابتلای دوستان، گریان باشد و ما خندان و خوشحال باشیم و در عین حال، خود را تابع آن حضرت بدانیم؟!

************************************************************
اگر اهل ایمان، پناهگاه حقیقی خود را بشناسند و به آن پناه ببرند، آیا امکان دارد که از آن ناحیه، مورد عنایت واقع نشوند؟!

************************************************************
با این که به ما نه وحی می شود نه الهام، به آن واسطه ای که به او وحی و الهام می شود توجه نمی کنیم؛ در حالی که در تمام گرفتاری ها - اعمّ از معنوی و صوری، دنیوی و اُخروی - می توان به آن واسطۀ فیض؛ حضرت حجّت (علیه السلام)، رجوع کرد.

************************************************************
حضرت غائب (عج) دارای بالاترین علوم است؛ و اسم اعظم بیش از همه در نزد خود آن حضرت است. با این همه،به هر کس که در خواب یا بیداری به حضورش مشرّف شده، فرموده است: برای من دعا کنید!

************************************************************
راه خلاص از گرفتاری ها، منحصر است به دعا کردن در خلوات برای فرج ولیّ عصر (عج)؛ نه دعای همیشگی و لقلقۀ زبان... بلکه دعای با خلوص و صدق نیّت و همراه با توبه.

حسین جان!

نمى‏دانم خنجر كدامین كینه، قلب عزیزى را شكافته است كه آسمان چنین مى‏گرید .
نمى‏دانم دستان كدامین بغض، گلوى نازك گل را شكافت و غربت كدامین خیال، اندیشه‏ام را ربود و مرا به نینوا برد; آن‏جا كه دخترى سر بر شانه‏هاى نسیم گریه مى‏كرد .

حسین جان!

آه از آن غربت و بى‏كسى،
آه از آن پیكر بى‏سر، از زینب بى‏برادر و از نرگسان تشنه لب نینوا .
با من بگو از كدامین دیار آمده‏اى كه چنین آشفته‏اند اسیران روى تو،
از كدامین كوچه‏ى درد آمدى كه سهم شب‏هاى غربت ما اشك بى‏تو بودن است .

لحظه‏اى درنگ كن!
بگذار با نرگسان داغ‏دار به سرزمین درد سفر كنم;
آن‏جا كه در دامن پیچك‏هاى عاشق، سرهاى بریده خفته‏اند .
من محرم را با نام و یاد تو عاشقم یا حسین!
من شربت گواراى محرم را به یاد لب‏هاى تشنه‏ى عباست مى‏نوشم و سینه‏زدن‏هایش را به یاد چهره‏ى سیلى خورده‏ى نوگل محبوبت رقیه دوست دارم .

مرا مهمان لحظه‏هاى نینوا كن یا حسین . . .

السلام علیک یا نورالله فی ظلمات الارض

معرفت امام شناسی از دیدگاه امام رضا ^{سلام الله علیه}

الامام کالشمس الطالعة المجللة بنورها للعالم. و هی فی الافق بحیث لا تنالها الایدی و الابصار. الامام الماء العذب علی الظماء.

امام چونان خورشید نورافشانی است که با نور خود روشنگر جهان است. در جایگاهی قرار دارد که دستها و چشمها بدان نایل نمی شود. امام آب گوارایی است از پس تشنگی و عطش.

والدال علی الهدی و المنجی من الرَدی. الامام الانیس الرفیق والوالد الشفیق و الاخ الشقیق. والاُمُ البرة بالوَلد الصغیر، و مفرعُ العباد فی الداهیة الناد.

امام، رهنمای بشریت به سوی هدایت و نجات دهنده ی آنان از پستی و فرومایگی است. امام برای انسانها، همدمی رفیق و پدری مهربان و برادری همانند است. امام به امت خویش مهر می ورزد، همانند مادری که به فرزند خردسال خوذ مهربان و نیکوکار است و امام پناهگاه بندگان خدا در مصیبتها و دشواریهای عظیم است.

الامام  امین الله فی خلقه و حجتة علی عباده، و خلیفة فی بلاده، و الداعی الی الله، و الذّابُّ عن حُرم الله، الامام المطهر من الذنوب و المُبَراُ عن العیوب.

امام، امین الهی در میان خلق و حجت خداوند بر بندگان او و خلیفه پروردگار در جامعه بشری است. امام مردم را به سوی خدا دعوت می کند و از حریم ارزشهای اللهی و ساحت قدس خداوندی، پاسداری می کند.امام از هر گناه، پاکیزه و از هر عیب و کاستی به دور است.

الامام واحد دهره،لا یدانیه احد و لا یعادله عالم و لا یوجد منه بدل،ولا له مثل و لا نظیر. للامام علامات:یکون اعلم الناس و احکم الناس و اتقس الناس و اشجع الناس و اعبد الناس و اسخی الناس.

امام یگانه عصر خویش است، به طوری که هیچکس در فضیلت به پای او نرسد و در دانش به شرافت و مرتبه او راه نیابد،همانندی برای او یافت نمی شود و مثل و نظیر ندارد. امام دارای نشانه هایی است: امام آگاه ترین، استوارترین، با تقواترین و بردبارترین مردم و از همه شجاع تر و عابدتر و با سخاوت تر است.

                          (کافی جلد1_کمال الدین و امالی_شیخ صدوق_(ره))

قال المهدی عج الله تعالی فرجه شریف:

أَنا أعوذ بالله مِن العَمی بَعدَ الجِلاءِ وَمِنَ الضلالةِ بَعدَ الهدی وَمِن موبِقاتِ الاعمالِ وَ مُردیاتِ الفتن

پناه می برم به خدا از کوردلی پس از بصیرت و از گمراهی پس از هدایت و از عواقب اعمال هلاکت ساز و فتنه های گمراه کننده.(بحارالانوار/53/190)

از کوردلی پس از بصیرت هیهات!

از گمرهی پس از هدایت هیهات!

ایمان چو بیاورم رهایم نکنی

از کفرِپس از قبول طاعت هیهات!

دلنوشته های نیلی:

مولای من! حجة بن الحسن! من در عجبم شمایی که خودتان چراغ هدایت ره گم کرده گان هستید و ما در دینمان گمراه شده ایم اگر معرفت شما را نداشته باشیم. ((اِن لم تعرّفنی حجتک، ضللت عن دینی)) {اگر معرفت حجتت را به من ندهی،از دینم گمراه می شوم} اینگونه به خدا پناه می برید!

ولی من که در دوره آخر الزمان با این ایمان کم و ناقص بیشتر درمعرض این فتنه های گمراه کننده و اعمال هلاکت ساز هستم چه کنم؟ آقا ای کاش درحق من و دوستانم این دعا را بکنید که در این دوره وانفسا ایمن باشیم.

با مهدی ،تا مهدی ،یا مهدی

مرحوم سیّدبن طاووس می گوید:سحرگاه در سرداب مقدُّس از حضرت صاحب الامر علیه السلام شنیدم که می فرمود: خدایا! شیعیان ما را از شعاع نور ما و باقیمانده ی طینت ما خلق کرده ای، آنها با اتکا بر محبت و ولایت ما، گناهان زیادی کرده اند، اگر گناهان آنها در ارتباط با تو است،از آنها بگذر که ما از آنها راضی شدیم، و آنچه از گناهان که در ارتباط بین آنها و مردم است، خودت میان آنها اصلاح کن و از خمسی که در حق ما است به آنها بده تا راضی شوند و ایشان را در بهشت وارد کن و از آتش جهنم نجات بده و همراه با دشمنان ما بر آنان خشم نگیر.

نجم الثاقب:348،برکات حضرت ولی عصر 400

مواظبت بر قرائت قرآن

در تشرف شیخ محمّد حسن مازندرانی حایری که به بیماری سل مبتلا بوده است،او را شفا می دهند و به او می فرمایند: بر تو باد مواظبت بر قرائت قرآن.

برکات حضرت ولی عصر 306

احترام به قرآن

در تشرفی که برای مرحوم حاج شیع محمد حسن مولوی قندهاری در حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام روی داده است، ایشان می گوید: دیدم قرآنی روی زمین برسر راه افتاده است، به من فرمودند: هوشیار باش و قرآن را احترام کن.

من خم شدم و قرآن را برداشتم و بوسیدم و در قفسه ی قرآنها گذاشتم.

ملاقات با امام عصر 330

انیس جسم و جانم! دلتنگ و بى‏قرار توام. تنها نفس گرم توست كه عطر بهار را مى‏آورد و طنین نغمه‏هاى عشق توست كه سكوت لحظه‏ها را مى‏شكند.
اى رنگین‏كمان عشق! امروز پشت پنجره‏هاى مه گرفته خیال نشسته و مهتاب نگاهت را مى‏جویم. در میان فصل فصل زندگى‏ام، تو را مى‏خوانم و در واپسین ثانیه‏هاى جمعه، لحظه‏هاى بى تو بودن را به نظاره مى‏نشینم. آن‏گاه كبوتر نگاهم از میان سجاده نماز و نیاز، به سوى تو بال مى‏گشاید و اوج مى‏گیرد و من با دستانى خالى و چشمانى پر از اشك، لحظه‏هاى تو را دیدن را تمنا مى‏كنم. به امید این كه بیایى و سینه‏ام را با مهربانى‏ها آشنا سازى، اى محبوب دل‏ها!

بیا! اى بهار گم شده‏ام بیا... بیا تا با یاس‏ها همنوا شویم بیا تا در شهر پاكى‏ها قدم بزنیم. بیا تا از كوچه‏هاى عشق بگذریم. بیا تا بوى عطر سجاده‏ها را بفهمیم. تا پنجره‏ها را باز كنیم. تا بغض لحظه‏ها را بشكنیم.
بیا و دلتنگى‏ام را ببین. ببین كه چه‏طور از اینجا رانده و از آنجا مانده‏ام. ببین كه چگونه در كوچه‏هاى ندبه و سمات سرگردانم. ببین كه چه‏طور قاصدك خیالم را به سویت كوچ داده‏ام. بیا تا از صبح‏هاى جمعه بگویم. صبح‏هاى جمعه كه بى‏رحمانه مى‏آیند و مى‏روند، بدون تو.
بیا تا از غصه‏ها و حرف‏هاى ناگفته‏ام بگویم.
بیا تا از ندبه‏ها و سمات‏هایم، از گریه‏ها و اشك‏هایم بگویم.
بیا تا دست‏هاى آسمانى‏ات را بگیرم و در دریاى پرمهرت شنا كنم.
بیا، بیا و ببین كه چه‏طور نرگس‏هاى باغچه‏ام را به انتظارت نشانده‏ام. بیا... بیا اى بهانه زندگى‏ام... بیا!

چند صباحی بود كه می‌خواستم برایت نامه‌ای بنویسم، اما نمی‌شد و حالا دست به قلم برده‌ام تا حرف‌هایم را به تو بگویم ای مونس شب‌های تارم، ای مولای من!
با خود گفته بودم نامه‌ام را كنار مزار مادرت خواهم گذاشت تا زودتر از همه نامه مرا بخوانی اما به یاد آوردم هرگز جایی برای نامه‌ام پیدا نخواهم كرد، امروز تصمیم دارم با قلم صبر بركاغذ اعتقاد حرف‌هایم را بنگارم و آن را درون پاكت خواهش بگذارم، بر رویش تمبر ایمان بزنم و آن را درون صندوق اخلاص بیندازم تا پستچی انتظار آن را به دست تو برساند.
ای خورشید آفرینش! سال‌هاست كه سرود آمدنت را در ترنم باران و فریاد آبشاران و نمای چشمه‌ساران می‌شنویم و به امید دیدنت یأس را بر كوه‌ها سر می‌بریم. سالهاست كه از شهر ویران افكار‌مان بر قله‌های رهایی گام می‌نهیم تا لحظه‌ای نسیم بهاریت را احساس كنیم.
ای گل سرسبد آفرینش! به ما گفته‌اند: وقتی تو بیایی عدالت بر كرسی می‌نشیند. ما منتظریم تا با آمدنت سلطه ستم واژگون شود و غافلان زمانه از خواب غفلت بیدار شوند.
آری گل نرگس به ما آموخته‌اند؛ كه ظهور تو بی‌تردید بزرگترین جشن عالم خواهد بود و عاقبت جهان را ختم به خیر خواهد كرد و ما بی‌صبرانه به انتظار جشن ظهورت نشسته‌ایم.
امروز می‌خواهم از خودت بپرسم؛ ای مهتاب آسمان خلقت! تا سپیده دم فرج چند نافله باقی است؟ تا كی در آدینه‌های عمر با دست‌های بلند «ندبه» تو را التماس كنیم؟ تا كی كوه‌سارها بی تكیه‌گاه باشند؟ تا كی همچون گل‌های آفتاب‌گردان در پی آفتاب باشیم؟
ای اجابت كننده هر دعا! پنجره قلب منتظران رو به آسمان بی‌كرانت گشوده است تا با یك اشارت تو، غبار اندوه غیبت از دل‌ها برخیزد و چشم‌ها به تماشای باران ظهور بنشیند و اكنون ای پیام همه رنگ‌های روشن، از گل زیبای باغ عدالت كه ما با تمام وجودمان در انتظار دیدارت هستیم، ای سكوت و وقار زیبای شب‌ها! ای درخشش ماه و ستاره‌ها كه خود وعده داده‌ای می‌آیی، بیا و عهدی را كه با ما بستی به جا آور، ما هنوز سر همان كوچه سبز كه به انتظار ختم می‌شود ایستاده‌ایم و بی‌قرارتر از همیشه ندای انتظار سر داده‌ایم. خدایا، شب یلدای هجران را به یمن ظهور ماه كاملش كوتاه كن و به ما توفیق ده تا طلوع جمالش را از نزدیك ببینیم.

حمیده‌ دانشجو
سایت مجله امان - مجله عمومی - ویژه امام زمان علیه السلام
www.mahdi313.com